Železnička linija Tisovec–Pohronska Polhora uspostavljena je 1896. godine da bi povezala železaru u Hroncu i Tisovcu. Ugarski sabor* je već u martu 1872. usvojio Zakonski član broj X za izgradnju ove spojne pruge. Međutim, zbog tehničkih poteškoća i ekonomske krize koja je usledila, koncesija za njenu izgradnju i rad izdata je tek 1895. godine. Ovu koncesiju dala je grupa koncesionara koju su predstavljali Gejza Kubinji, Aleksandar Hofman i Vilijam Kvitner na osnovu pravnog član br. XXIX/1895 i Uredbe MO br. 44498/95 Vl. 21.
Staza je građena u dve etape: prvo deonica Podbrezova–Pohronska Polhora, a zatim deonica Pohronska Polhora–Tisovec. Ova konstrukcija je omogućila transportno povezivanje industrijskih kompleksa gvožđa i čelika u Podbrezovi, Hroncu i Tisovcu, kao i povezivanje železara u Tisovcu na glavne železničke pruge koje se nalaze u dolini Pohronja.
S obzirom na potrebu savladavanja značajne nadmorske visine na zahtevnom terenu i u skučenim uslovima, predložena železnička pruga je prelazila planinski greben kroz prevoj Zbojska (725 m nadmorske visine) u dužini od 41,2 km. Staza, posebno u najstrmijim delovima između stanica Pohronska Polhora i Banovo (tada nazvana Gomorveg), imala je nagib do 50,2 promila. Ovde je po prvi put u Mađarskoj između šina postavljena dupla lamela sistema Abt sa Hajndl čeličnim pragovima na dve sekcije. Ovaj sistem je omogućavao prenos pogonskih i kočionih sila između vozila i koloseka na zupčanik lokomotive, koji se spajao sa zupčastom letvom u koloseku. Za ovo je izgrađen teški krov sa šinama od 34,5 kg/m, što je zajedno omogućavalo osovinsko opterećenje do 14 tona. Ukupna dužina deonica sa zupčanikom je 5.836 km. Između stanica Banovo i Zbojska pruga je pokrivala visinsku razliku od 166 m u dužini od 4,7 km.
Planinski teren se mogao savladati samo putem obimnih zemljanih radova i izgradnjom mostova koji bi prelazili duboke doline. Na pruzi, koja je imala poluprečnike luka od samo 200 m, bila su i dva velika vijadukta u lučnoj putanji i nekoliko drugih veštačkih konstrukcija, uključujući kraće mostove i potporne zidove. Od svih njih, najdublji usek bio je dubok 20 m, a najviši nasip bio je visok 13 m.
Četiri zupčaste lokomotive klase T Vib (iz 1911. serije 41 MAV, kasnije označene kao ČSD 403.501 – četiri posle 1924.) saobraćale su na zupčanici. Ove lokomotive su proizvedene u fabrici lokomotiva Florisdorf u Austriji 1896. godine (proizvodni br. 1014 do 1016) i 1900. godine (proizvodni br. 1430) i na ovoj pruzi su prevozile putničke i teretne vozove.
Trenutno se pruga koristi za prevoz putnika i turističke svrhe.
Parni saobraćaj na zupčanoj železnici standardnog koloseka jedinstven je u Evropi.
* Teritorija današnje Slovačke republike bila je deo teritorije Austrougarske tokom pripreme i izgradnje ove linije.
