W sierpniu 1882 roku prace nad budową stacji kolejowej w Beodrze zostały wstrzymane. Zgodnie z artykułem w gazecie „Kikinda Gazette” (Kikindai Közlöny), stacja była usytuowana w miejscu o niewielkim ruchu. Nie spełniałaby swojej funkcji (Anonim 1882: 37). Została jednak zbudowana w tym miejscu, ponieważ hrabia Karátsonyi Guidó zgodził się na budowę tej linii pod warunkiem, że stacja będzie na końcu parku jego zamku. Tak też się stało. Syn hrabiego czekał i gościł zaszczytnych pasażerów pierwszego pociągu do Veliki Bečkerek w udekorowanym pawilonie parku (Kalapis 1883: 270). W okresie międzywojennym zamek został zniszczony, a pawilon parkowy również został zburzony.
Na byłej linii Velika Kikinda-Veliki Bečkerek, budynek recepcyjny jest najbardziej autentyczny i przypuszcza się, że przeprowadzono jedynie minimalne prace konserwacyjne. Oddzielony jest od torów żelaznym ogrodzeniem, charakterystycznym dla stacji kolejowych. Dłuższa strona budynku jest skierowana w stronę torów. Znajdują się tam siedem osi z oryginalnymi otworami, pięć okien i dwie drewniane, dwuskrzydłowe drzwi z oknami dachowymi. Nad otworem znajduje się segmentowy łuk ceglany. Pomiędzy drzwiami znajduje się uchwyt na flagę i pieczęć. Rogi budynku nie są otynkowane. Widać tam dekoracyjne cegły. W ten sposób stworzono wrażenie stabilności obiektu. Fasada od strony torów ma siedem osi z autentycznymi oknami i drzwiami. W części szczytowej bocznych elewacji znajduje się okrągły otwór – oculus, charakterystyczny element architektury kolejowej. Wokół otworu znajduje się ceglana dekoracja. W ten sam sposób i z tego samego materiału zaakcentowano profil attykowej korniszy. Dawne standardy zawierały dane topograficzne stacji oraz unikalny kod obiektu kolejowego. Na budynku znajduje się żelazna pieczęć z numerem 770 zapisanym cyframi rzymskimi – być może starszy znak budynku kolejowego – oraz częściowo zachowany znak budynku kolejowego (11915…2). Dane wysokościowe są już nieczytelne. Budynek służył niegdyś jako pomieszczenia oficjalne, poczekalnia i mieszkanie naczelnika stacji. Przed budynkiem recepcyjnym, w stronę osady, znajduje się mniejszy budynek kolejowy, zbudowany z cegły, który przypuszczalnie pełnił funkcję wartowni. Ceglane segmentowe łuki wokół otworów, profil krokwi oraz pokrycie dachowe – dachówki płaskie – zachowały się w swoim pierwotnym stanie. Budynek nie pełni już dzisiaj żadnej funkcji. Mimo że budynek recepcyjny jest zamknięty, pociągi wciąż zatrzymują się na tej stacji.
