Pierwszy pociąg dotarł do Wielkiej Kikindy 15 listopada 1857 roku, kiedy otwarto linię kolejową Szeged – Velika Kikinda – Timișoara. Została ona zbudowana dzięki staraniom Austriackiej Państwowej Spółki Kolejowej – STEG, założonej przez paryską i wiedeńską gałąź banku Rothschildów. Linia kolejowa była częścią trasy Wiedeń – Pressburg (Bratysława) – Pest – Szeged – Velika Kikinda – Timișoara – Bazijaš, łączącą centrum Europy z południowo-wschodnimi regionami (Simić 2021: 10). Zgodnie z dokumentami historycznymi z 1857 roku, propozycja Velikiego Bečkereka dotycząca budowy kolejnej linii między Wielką Kikindą a centrum hrabstwa – Velikim Bečkerekiem – została odrzucona. Władze Wielkiej Kikindy uważały, że nie był to odpowiedni moment na taki projekt, ponieważ nie rozstrzygnięto jeszcze kwestii zakupu ziemi na wspomnianą linię kolejową. Nie chciano ponosić dalszych obciążeń finansowych (Simić 2021: 18). Mimo że Wielka Kikinda była już połączona z ważnymi ośrodkami Monarchii przez wiele lat, połączenie z centrum hrabstwa uznano za kluczowe (Anonim 1883: 9). Ustawodawstwo dotyczące budowy linii kolejowej Velika Kikinda – Veliki Bečkerek zostało uchwalone i zatwierdzone w 1881 roku. Linia kolejowa została zbudowana jako linia lokalna, z maksymalną prędkością 45 kilometrów na godzinę. Oficjalne otwarcie miało miejsce 8 lipca 1883 roku. Budowa tych linii kolejowych przyczyniła się do szybkiego rozwoju Wielkiej Kikindy, szczególnie w sektorze przemysłowym, o czym świadczą młyn parowy i cegielnia rodziny Bohnów. Znaczenie miasta jako węzła kolejowego podkreśla przejazd ważnych międzynarodowych pociągów, w tym słynnego Orient Expressu, który kursował przez Wielką Kikindę od 1883 roku aż do 1972 roku. W tym okresie, a nawet wcześniej, ważne osoby podróżowały pociągiem przez to miasto. Tak było w 1869 roku, kiedy cesarz Austrii Franciszek Józef, udając się na otwarcie Kanału Sueskiego, zatrzymał się i spędził noc w tym mieście. Stacja kolejowa Wielka Kikinda została zbudowana zgodnie z ówczesnymi obowiązującymi standardami projektów. Wartość tej stacji podnosi również fakt, że jej rozbudowę zaprojektował Ferenc Pfaff, który w przełomowym okresie XIX i XX wieku budował i przebudowywał stacje kolejowe na Węgrzech, nadając tym miejscowościom charakterystyczny, rozpoznawalny wygląd. Budynek ma centralną część parterową, do której dobudowano jednopiętrowe skrzydła boczne. Przed parterem rozciąga się gank na stronę torów, a po przeciwnej stronie znajduje się centralny ryzalit z głównym wejściem. Fasada jest ozdobiona cegłami bez tynku. W ten sposób części budynku zostały zaakcentowane przez leseny i poziome gzymsy. Okołoczne okno (oculus) pojawia się na bocznych elewacjach oraz centralnej części budynku. W oryginalnym układzie funkcjonalnym rozróżnia się następujące pomieszczenia: mieszkania i pomieszczenia dla personelu kolejowego, biura, poczekalnie oraz inne pomieszczenia dla pasażerów. Od 1944 roku linia kolejowa Szeged – Kikinda była nieczynna, kiedy zniszczono most na rzece Tisza. Międzynarodowy ruch na odcinku Kikinda – Jimbolia został zawieszony 1 września 2014 roku z powodu powodów finansowych. Stacja kolejowa w Wielkiej Kikindzie pozostaje wciąż czynna, a w ostatnich latach przeszła staranną renowację, aby zachować swoje znaczenie architektoniczne, zgodne z projektem rozbudowy Pfaffa z XIX wieku. Nadal jest to najbardziej reprezentacyjna stacja na linii Kikinda – Zrenjanin, zachowując część oryginalnych obiektów, zaadoptowanych przestrzeni i tych, które już zniknęły.
